Wpatrz się w  ten rysunek.

Co widzisz?

No to już wiesz, czym jest dezorientacja!

Dezorientacja to stan umysłu, w którym nasza percepcja nie jest zgodna z faktami 
i sytuacją zewnętrzną. Wzbogaca ona proces myślenia o dodatkowy aspekt, przestaje on przebiegać w obszarze podświadomym i staje się nie tylko obrazowe; mózg przestaje widzieć to, na co patrzą oczy, nie słyszy tego, co słyszą uszy, ciało przestaje odczuwać to, co przekazują zmysły, a zaczyna czuć to, co dzieje się w myślach. Dezorientacja zmienia percepcję, człowiek zaczyna doświadczać swoich myśli tak, jakby były rzeczywistością; jego myśli stają się spostrzeżeniami, tak więc myśli stają się dla niego rzeczywistością. Tak automatycznie reaguje twoje dziecko na poczucie zagubienia.

Dlaczego? Ponieważ właśnie ten zmieniający percepcję mechanizm wykorzystuje do rozpoznawania zewnętrznych obiektów i zdarzeń w otaczającym świecie. Uruchamia się on automatycznie, za każdym razem, gdy twoje dziecko doświadcza poczucia zagubienia.

Pewnie to trochę suche, prawda?

Dezorientacja zdarza się nie tylko dyslektykom. Jest naturalnym stanem umysłu, który pojawia się w sytuacji przeciążenia mózgu bodźcami lub myślami. Pojawia się również wtedy, gdy mózg otrzymuje sprzeczne informacje od różnych zmysłów i stara się je do siebie dopasować. Można jej doświadczyć np., gdy stojąc obrócimy się 10 razy wokół własnej osi – odczujemy dezorientację w postaci zawrotów głowy. Objawem dezorientacji powszechnie spotykanym jest również choroba lokomocyjna, uczucie spadania podczas jazdy windą lub na krawędzi urwistego brzegu…”W trakcie dezorientacji mózg spostrzega ruch, który w rzeczywistości nie istnieje lub odczuwamy ruch, choć pozostajemy w pozycji nieruchomej. Mózg zmienia rzeczywistą percepcję, a my odczuwamy ją jakby była realna. W stanie dezorientacji wszystkie zmysły (za wyjątkiem smaku) odbierają zniekształcone wrażenia” (Ronald Davis, Dar dysleksji, 2001, s.37).

Widzisz, dezorientacja zdarza się nawet tobie, mnie i innym, z tym, że dyslektycy doznają jej znacznie częściej niż inni, a co więcej, sami ją wywołują nie wiedząc o tym.

Dlaczego?

Ponieważ dzięki temu uzyskują wielowymiarową percepcję, powielone obrazy świata. Spostrzegają dzięki temu rzeczy z różnych perspektyw i czerpią z nich więcej informacji niż pozostali ludzie. Ich świat staje się dzięki temu bogatszy. Włączając dezorientację do procesu myślenia dyslektycy unikają zagubienia, w sytuacji rozpoznawania obiektów trójwymiarowych, dźwięków i bodźców dotykowych, które inaczej nie zostałyby rozpoznane.

Korzystają również ze zmienionej percepcji towarzyszącej dezorientacji także w celu uruchomienia wyobraźni twórczej: wykorzystana do rozwiązania problemu w myśleniu niewerbalnym jest nazywana intuicją, inwencją lub inspiracją; wykorzystywana dla przyjemności jest znana, jako fantazja lub marzenie.

(Ronald Davis, Dar dysleksji, 2001, s.28)

Symptomy dezorientacji